7 februari 2005

Mijn geliefde echtgenoot Stefan gaat nog veel minder naar de bioscoop dan ik. Afgelopen weekend verbaasde hij mij door zelf voor te stellen om naar een film te gaan - we waren een weekendje uit in Groningen en dat bracht hem in de stemming. Bovendien waren er allerlei films in het kader van het Rotterdams Filmfestival, en dat leek ons wel interessant. We kozen de film Palapalos uit, omdat die goed in ons programma paste (platenwinkels - Indiaas eten - film) en de omschrijving het meest aansprak.

In geen tijden zo'n saaie film gezien. Scenes van vijf minuten waren geen uitzondering, de hoofdpersoon was behoorlijk oninteressant en erg goed gefilmd was het ook niet. Maar ik heb zelden zóveel lol gehad van een saaie film. We hebben 'm uitgebreid nabesproken en het er het hele weekend nog over gehad. Ik zou haast zeggen dat we het vaker moeten doen.

17 november 2004

Ik ga te weinig naar de bioscoop. Dat weet ik al jaren, en ik ben de weinige keren dat ik wel ga ook altijd van plan wat vaker te gaan, maar op een of andere manier komt het er niet van. Daardoor zie ik veel films die ik eigenlijk in de bioscoop had willen zien uiteindelijk op televisie. Meestal zijn de films waarvan ik dacht ik ze moest gaan zien ook zeer de moeite - in de loop der jaren heb ik aardig geleerd om uit filmrecensies en wie bij de film betrokken is op te maken wat ik goed ga vinden. Maar meestal vind ik het eigenlijk wel prima om de film op tv te zien. Tuurlijk, als ik in de bioscoop zit herken ik weer de meerwaarde van het zien van een film op een groot doek, met goed geluid en geen afleiding, maar eenmaal thuis ben ik dat snel weer vergeten.

Af en toe echter komt er een film voorbij waarbij ik echt spijt heb dat ik 'm niet in de bioscoop ben gaan zien. Zo'n film is The Royal Tenenbaums. Er gebeurt visueel zoveel dat een gewone televisie (waarschijnlijk ook een breedbeeld-tv) het niet kan behappen. Potverdrie, hoog tijd om weer eens naar de bioscoop te gaan.